هر آنچه باید درباره ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز بدانید

به گزارش مجله ستاره، در این مقاله جدیدترین توصیه های محققان و پزشکان را در خصوص ماسک دست ساز صورت و ساختن دیگر لوازم تنفسی پزشکی خانگی برای محافظت در دوران همه گیری ویروس کرونا می خوانید.

هر آنچه باید درباره ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز بدانید

بریانا اسلتنیک (Brianna Slatnick) می تواند در 5 دقیقه به کارکنان بیمارستان آموزش دهد یک محافظ صورت فیلتردار با عملکردی برابر با ماسک N95 بسازند که برای جلوگیری از انتقال ویروس کرونا به طور گسترده ای توصیه شده است. مواد اولیه مورد احتیاج برای ساختن این ماسک صورت دست ساز ساده اند، قیمت کمی دارند و در بیمارستان ها به راحتی پیدا می شوند. شاید این ماسک ظاهری شبیه به ماسک های کارخانه ای نداشته باشد ولی آن ها معتقدند که به خوبی کار می نماید.

یک ویدیوی وایرال از این روش که در بیمارستان بچه ها بوستون تصویربرداری شده است، دکتر اسلتنیک، رزیدنت جراحی عمومی و دانشجوی دوره تکمیلی تخصصی نوآوری جراحی، را نشان می دهد که با استفاده از یک ماسک بیهوشی، یک فیلتر معمولی و یک کش پلاستیکی، یک ماسک تنفسی می سازد و آن را روی صورتش قرار می دهد. این ابتکار توسط انستیتو ملی ایمنی و بهداشت شغلی آمریکا (NIOSH) تایید نشده و بیمارستان بچه ها بوستون هم هنوز از این ماسک را در نزدیکی بیماران استفاده نمی نماید، چون آن ها هنوز به لوازم استاندارد پزشکی دسترسی دارند.

با سریع تر شدن فرایند گسترش جهانی COVID-19، این نوع واکنش ها به کمبود تجهیزات ایمنی شخصی، به شدت در حال رواج هستند و محققان علوم پزشکی، صاحبان مشاغل و دانشمندان آماتور آغاز به طراحی دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور) و ماسک دست ساز برای خود نموده اند.

دونالد ترامپ، رییس جمهور ایالات متحده آمریکا، روز سوم آوریل (15 فروردین) در یکی از نشست های خبری کاخ سفید با اشاره به تحقیقات جدید روی موارد بدون علامت بیماری گفت: مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC) گام های بیشتری را که آمریکایی ها می توانند برای دفاع در برابر انتقال این ویروس بردارند اعلام می نماید. بر اساس نتایج این تحقیقات، CDC استفاده از ماسک های پارچه ای غیرپزشکی را به عنوان یک اقدام مضاعف دواطلبانه برای سلامت عمومی توصیه می نماید.

اما آیا استفاده از دستگاه تنفسی یا ماسک دست ساز ایمن است؟ در حال حاضر شواهد اندک و متفاوتی در این زمینه وجود دارد. در حالی که بعضی ایده ها امیدوارنماینده به نظر می رسند، نگرانی هایی وجود دارد که اقدامات موقتی ممکن است شرایط را بدتر کند. تحقیقی که در تاریخ دوم آوریل (14 فروردین) در مجله لنست منتشر شده، به این نتیجه رسیده است که ویروس کرونا می تواند روی پارچه حداقل یک روز و روی ماسک های جراحی تا هفت روز دوام بیاورد. و در روز هفتم آوریل (19 فروردین)، سازمان بهداشت جهانی بیان کرد در حال حاضر هیچ گونه شواهدی وجود ندارد که پوشیدن هر نوع ماسک بتواند از مبتلا شدن افراد سالم به عفونت های تنفسی از جمله COVID-19 در اجتماعات محافظت کند.

کریستوفر فریس (Christopher Friese)، استاد پرستاری و بهداشت عمومی در دانشگاه میشیگان، می گوید: چیزی که به هیچ عنوان برای کارکنان بخش سلامت مطلوب نیست، این است که به اشتباه احساس امنیت نمایند و [سهوا] عملیاتی پرمخاطره را روی یک بیمار انجام دهند.

در ادامه به ارائه اطلاعات درباره تجهیزات دست سازی می پردازیم که به طور گسترده مطرح شده اند و این که متخصصان سلامتی چگونه در این دوران احتیاج شدید پذیرای این گرایش (ترند) هستند.

ساخت ماسک دست ساز

فضای اینترنت از روش هایی برای ساخت ماسک دست ساز و مقاله هایی درباره بهترین الگوها و مواد برای این کار پر شده است، اما دیدگاه های پزشکی مختلفی درباره ساختن ماسک تنفسی خانگی وجود دارد.

در سال 2013 محققان انگلیسی انواع مختلفی از مواد روزمره شامل تیشرت های نخی پنبه ای، حوله ظرفشویی، روبالشی و کیسه جاروبرقی را به عنوان فیلتر برای ماسک جراحی آزمایش کردند. با این که استفاده از ماسک دست ساز بهتر از هیچی بود، اما هیچ کدام از مواد اولیه به خوبی ماسک جراحی کار نکردند. ماسک جراحی در مقایسه با ماسک دست ساز در اتاق آزمایش 3 برابر ذرات بیشتری را فیلتر و در آزمایش سرفه کردن 2 برابر ریزقطره های بیشتری را جذب کرد. (ریزقطره های تنفسی دلیل اصلی گسترش بیماری های مانند COVID-19 است.)

آنا دیویس (Anna Davies)، یکی از مولفین این پژوهش و تسهیل نماینده پژوهش در دانشگاه کمبریج که پیش از این در حوزه میکروب شناسی بهداشت عمومی هم فعالیت نموده است، می گوید البته ماسک صورت خانگی مانع از عبور بعضی از میکروب ها می شد که نشان می دهد ماسک دست ساز بهتر از هیچ چیز بود.

تحقیق جداگانه ای که در سال 2015 انجام شد، شک بیشتری در زمینه استفاده از ماسک خانگی دست ساز ایجاد کرد. در یک کارآزمایی تصادفی در ویتنام، آن دسته از کارکنان بخش درمان که از ماسک پارچه ای استفاده می کردند، بیشتر از همکارانشان که از ماسک جراحی استفاده می کردند، دچار عفونت های تنفسی و بیماری های شبیه آنفولانزا شدند. تست های آزمایشگاهی نشان داد 97 درصد ذرات از ماسک پارچه ای عبور می کردند، در صورتی که در ماسک جراحی این رقم 44 درصد بود. البته یک نکته مهم این است که این تحقیق استفاده از ماسک پارچه ای را با استفاده نکردن از هر گونه محافظ مقایسه ننموده است، در نتیجه ممکن است دلیل بروز عفونت های بیشتر، استفاده مجدد و مکرر از ماسک های پارچه ای بوده باشد.

دیویس می گوید، حتی اگر ماسک پارچه ای اشکالاتی هم داشته باشد، به لحاظ نظری می تواند با یاری کردن به جلوگیری از پخش شدن ویروس از دهان و بینی مردم، سرعت انتشار بیماری را کاهش دهد. پژوهش کوچکی که دوم آوریل (14 فروردین) در نشریه نیچر مدیسین منتشر شد، نشان می دهد پوشیدن ماسک جراحی توسط افراد بیمار می تواند جلوی گسترش ویروس کرونا را چه به وسیله ریزقطره های تنفسی و چه به وسیله ذرات معلق در هوا بگیرد.

صرف نظر از تمام آنچه گفته شد، دیویس در یک جمع بندی جدید از یافته های تیمش می نویسد، رعایت فاصله اجتماعی، شستن دست ها و خودداری از لمس کردن صورت، با اختلاف مؤثرترین روش ها برای محافظت جامعه هستند. او اضافه می نماید، به ماسک باید به عنوان آخرین گزینه نگاه کرد که استفاده از آن برای جلوگیری کردن از خطر یک مواجهه غیرقابل اجتناب است.

استفاده کردن مجدد از ماسک تنفسی

طبق پیشنهاد مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا (CDC)، ماسک های N95 (که حداقل 95 درصد از ذرات موجود در هوا را جذب می نمایند)، بهترین محافظ صورت برای افرادی است که در تماس مستقیم با بیماران COVID-19 هستند. تنها مشکل موجود این است که ماسک N95 بعد از یک بار استفاده باید دور انداخته گردد. به همین دلیل بعضی افراد در کوشش برای پیدا کردن راهی هستند تا بتوانند ماسک خود را بعد از استفاده تمیز نمایند.

محققان در دانشگاه دوک، روشی برای ضدعفونی با استفاده از هیدروژن پراکسید یا آب اکسیژنه ابداع نموده اند. دانشگاه نبراسکا هم روش مشابهی با استفاده از نور فرابنفش ساخته است. اما تمام محققان روی روش های تمیز کردن تمرکز ننموده اند و بعضی به سمت اختراع و ابتکار کشیده شده اند.

در ماه مارس گروهی متشکل از ده ها جراح، دانشجوی پزشکی، رزیدنت، متخصص دستگاه تنفسی و دیگر تخصص ها در یک هکاتون COVID-19 در بیمارستان بچه ها بوستون شرکت کردند. آن ها بعد از بحث کردن درباره ایده هایشان در یک کنفرانس ویدیویی، در یک اتاق عظیم (مناسب برای رعایت فاصله اجتماعی) جمع شدند و برای مدت 10 ساعت با قیچی، چسب، منگنه، کش، فیلتر قهوه، ماسک بیهوشی و فیلترهای پزشکی کار کردند تا یک دستگاه تنفس مصنوعی نوین برای یک همه گیری نوین بسازند.

در انتها روز آن ها یک نمونه اولیه قابل استفاده از یک ماسک دست ساز داشتند؛ همان نمونه ای که اسلتنیک در ویدیوی ساخته شده توسط این تیم نشان می دهد. آزمایش مقدماتی 11 فرد سالم که طبق این دستورالعمل برای خودشان ماسک را ساختند، نشان داد کاربران پس از پوشیدن ماسک به مدت 20 دقیقه سطح اکسیژن، ضربان قلب و تنفس پایداری داشتند.

چالش های مهندسی بر سر جای خود باقی می مانند؛ ماسک های تنفسی باید بادوام باشند، روی صورت به درستی بنشینند و ذرات را فیلتر نمایند. با این حال، به نظر می رسد ماسک طراحی شده در بیمارستان بچه ها بوستون به حرکت خود ادامه می دهد. اسلتنیک می گوید: ما عکس های زیادی از سراسر جهان دریافت نموده ایم که مردم را در حال استفاده کردن از این ماسک نشان می دهد. بسیاری از موسسه ها با کمبود شدید لوازم محافظت شخصی روبرو هستند و این واقعیت که پزشکان از ما یاری می گیرند و به فکر استفاده از دستگاهی افتاده اند که هنوز تاییدیه انستیتو ملی ایمنی و بهداشت شغلی آمریکا (NIOSH) را ندارد، نشان می دهد که آن ها بسیار نگران هستند.

ابداع دستگاه های تنفس مصنوعی نوین

کمبود دستگاه تنفس مصنوعی باعث نگرانی درباره توانایی بیمارستان های آمریکا برای درمان تعداد زیاد بیماران COVID-19 شده است. بر اساس یک تخمین، آمریکا حدود 160 هزار دستگاه تنفس مصنوعی دارد. این رقم بسیار کمتر از میزان لازم برای پوشش احتیاج پیش بینی شده است؛ احتیاجی که قبلا توسط پژوهش هایی که ضعف جدی در زنجیره های تامین لوازم پزشکی را شناسایی نموده بودند، پیش بینی شده بوده. در این شرایط روش آزمایشی استفاده از یک دستگاه تنفس مصنوعی برای چند بیمار، پس از این که بعضی از بیمارستان های نیویورک با وجود خطر احتمالی از آن استفاده کردند، مورد توجه نهاده شد و البته متخصصان پزشکی انتقادهای بسیاری هم به آن وارد کردند.

در حال حاضر تقاضای بسیار زیادی برای دستگاه تنفس مصنوعی وجود دارد و سامسون لامپوتانگ (Samsun Lampotang)، مهندس مکانیک و استاد بیهوشی دانشگاه فلوریدا، با لوله PVC، شیر آب پاشی که برای آبیاری چمن ها استفاده می گردد و بردهای کامپیوتری به این احتیاج واکنش نشان داده است. دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز لامپوتانگ که بر اساس طرح های متن باز و با یاری تیم پژوهشی او (که قبلا کار ساخت دستگاه های تنفس مصنوعی مرسوم را انجام داده اند) ساخته می گردد، در حال اتمام است.

هدف لامپوتانک این است که یک دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز قابل اعتماد طراحی کند که بتوان آن را با سخت افزار و نرم افزار ساده در کمتر از 5 ساعت و با هزینه ای در حدود 250 دلار ساخت. به احتمال زیاد این روش بسیار سریع تر و ارزان تر از این است که شرکت های غیرپزشکی مثل جنرال موتورز بر اساس دستور کاخ سفید به افزایش فراوری دستگاه تنفس مصنوعی مرسوم یاری نمایند.

وقتی این دستگاه ساخته شد، پیش از این که اجازه استفاده برای انسان ها را داشته باشد، باید برای سه هفته به صورت بی وقفه (بیشترین زمانی که بیمار ممکن است به آن احتیاج داشته باشد) روی ریه های مصنوعی آزمایش گردد. لامپوتانگ می گوید گزارش های اولیه امیدبخش هستند و او همین الان هم درخواست های زیادی از سوی پزشکان دریافت نموده است.

اما اگر پیش از اتمام مراحل آزمایش این دستگاه، بیمارستان ها در شهرهایی مانند نیویورک با کمبود دستگاه تنفس مصنوعی روبرو شوند، چه اتفاقی می افتد؟ آیا آن ها حاضر می شوند دستگاه لامپوتانگ را به کار بگیرند؟ او می گوید: اینجا همانجایی است که تنگنای اخلاقی معنی پیدا می نماید. متاسفانه وقتمان رو به اتمام است.

منبع: Nathional Geographic

منبع: دیجیکالا مگ
انتشار: 15 خرداد 1399 بروزرسانی: 15 خرداد 1399 گردآورنده: upst.ir شناسه مطلب: 922

به "هر آنچه باید درباره ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز بدانید" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "هر آنچه باید درباره ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی دست ساز بدانید"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید